Motyw na sierpień: celebracja

Lipiec mi nie wyszedł. Nie byłam w nastroju do rozkwitania. Mogę to zrzucić na pogodę, na zapieprz w pracy, na retrogradację Merkurego, ale tak naprawdę odpięłam wrotki i trochę za mocno mnie poniosło rekompensowanie sobie wszelkich codziennych niedogodności. Naprawdę szczerze tęsknię za czasem, kiedy trzymałam się swojej codziennej, wypracowanej rutyny i czułam, że mimo różnych przeciwności – w miarę nad wszystkim panuję. Brakuje mi tego poczucia sprawczości. Nie potrafię wpaść w rytm, wypracować dobrych nawyków, starcza mi mobilizacji i siły na maksymalnie dwa tygodnie, a potem wracam do tych niekorzystnych przyzwyczajeń. Nie wiem czy znajdę w sobie siłę, żeby po raz setny zaczynać od nowa. Póki co chcę celebrować. Chcę maksymalnie cieszyć się urlopem, czasem spędzanym z bliskimi, chcę z uśmiechem na twarzy myć okna (czy to w ogóle możliwe?), rozwieszać pranie i gotować dwudaniowe obiadki z deserem. Chcę chodzić rano po rosie, obserwować pszczoły i motyle na mojej purpurowej rabatce i z namaszczeniem wyrywać chwasty w pomidorowych uprawach. Chcę kartkować wszystkie książki w moim księgozbiorze, delektować się każdym łykiem porannej kawy pitej na tarasie i z satysfakcją patrzeć jak poziom baterii w służbowym telefonie zbliża się do zera. Naładuję ją dopiero za dwa tygodnie.

Królowa codzienności

Życie jest takie krótkie, takie kruche, takie ulotne! Nie chcę marnować już ani minuty. Czy będę wstawać na urlopie o 5:30? Być może. Czasami. To ostatnie dni, kiedy słońce wstaje w okolicach 5 rano, jeszcze chwila i poranki nie będą już tak optymistycznie jasne. Nerwowo oglądam pomidory, którym jakoś nie spieszy się z dojrzewaniem w tym roku, a co to za lato, w którym jeszcze nie jadłam takiej PRAWDZIWEJ pomidorowej? To dopiero będzie celebracja, jak już zbiorę ze 2 kilo i przerobię je na najwspanialszą zupę świata. A potem przetwory, octy, zamykanie lata w słoikach. Kocham to robić, kiedy nie muszę się spieszyć i tego lata zamierzam celebrować te chwile. Będę słoikową królową – z berłem w postaci drewnianej łychy i w stylowym fartuszku.

Wyjątkowa codzienność

Celebruj, doceniaj, świętuj, emanuj wdzięcznością, korzystaj z życia! Chcesz się z kimś spotkać, to po prostu do niego napisz, nie czekaj. Chcesz zacząć robić coś nowego, ale czekasz z tym na odpowiedni moment? To jest ten moment, nie będzie lepszego! Chcesz założyć tę sukienkę, która od roku wisi w szafie? Zakładaj! Nie mieścisz się? Ups… 😀 I tu pojawiają się dwa wyjścia – albo zaakceptujesz ten fakt i… założysz coś w większym rozmiarze, albo po prostu weź się za siebie i zrób, co możesz, żeby za jakiś czas się w tę cholerną sukienkę zmieścić. Pora spojrzeć prawdzie w oczy – nie ma drogi na skróty.

Marzenia, które stały się rzeczywistością

Ale też pozwól sobie na chwile refleksji i doceń to, co jest. Bo te przetwory to robisz przecież w tej swojej wymarzonej kuchni, która 10 lat temu wydawała Ci się dobrem nieosiągalnym. A tę obłędnie pyszną kawę w ulubionym kubeczku serwuje Ci facet, z którym 14 lat temu piłaś najtańszą kawę z Kauflandu, smakującą jak ziemia i choć przez te wszystkie lata mnóstwo rzeczy się zmieniło, to jednak nadal widzisz ten błysk w jego oku, kiedy na Ciebie spogląda. I te okruchy na podłodze, choć przecież podstawiłaś im największe talerze, jakie posiadacie, te uwalone błotem skarpety, które są świadectwem wybitnie dobrej zabawy, a których nijak nie możesz doprać, to słyszane setki razy dziennie „MAMO”, odmieniane najróżniejszymi wymyślnymi zdrobnieniami… Czy nie o tym marzyłaś podczas tamtych nocy, kiedy z bezsilności i rozpaczy płakałaś w poduszkę? Widzisz – wszystko się ziściło. Masz wszystko, o czym marzyłaś. Więc celebruj tę wyśnioną codzienność.

Celebracja codzienności

Korzystaj z życia, śmiej się, tańcz, spaceruj, biegaj, spotykaj się z ważnymi dla Ciebie osobami. Nie myśl czy wypada – jeśli nikogo to nie krzywdzi, po prostu rób to, na co masz ochotę. Doceniaj ogrom możliwości, z jakimi budzisz się każdego dnia. Poczuj to bogactwo, które Cię otacza. Korzystaj ze wszystkich dobrodziejstw, jakie masz w zasięgu ręki. Ciesz się latem, takim, jakie jest. Innego w tym roku nie będzie. Celebruj swoją codzienność, celebruj życie. Żaden dzień się nie powtórzy, ale każdy, który trwa, możesz uczynić wyjątkowym.