Motyw na wrzesień: więcej ruchu

Celebracja sierpnia weszła mocno, co odbiło się na mojej wadze i objętości. Znów dotarłam do krytycznego punktu, gdzie stając na wadze i odczytując cyferki, które się na niej wyświetliły, wyglądałam jak żywcem wyjęta z najsłynniejszego obrazu Muncha (choć kształty mam zdecydowanie bardziej rubensowskie). W międzyczasie zrobiłam gruntowne badania i po odebraniu wyników powiem tyle – żarty się skończyły. Podjadane ukradkiem czekoladki, zajadane stresy oraz mniejsze i większe smuteczki, nagradzanie się jedzeniem za sukcesy, wszystkie wysiedziane w ostatnich miesiącach dupogodziny, w czasie których zegarek wołał o przejście choćby kilku kroków, a ja uparcie go ignorowałam – wszystko to mogło do pewnego momentu przechodzić bez echa, ale ten moment już minął.

Rachunek sumienia

Wszelkie moje zrywy aktywnościowe, które kończyły się (czasami) zrzuceniem 2-3 kg, a potem w nagrodę wjeżdżały winko i deska serów, więc za chwilę nie było śladu po tych kilkudniowych wysiłkach, od dobrych dwóch lat nie trwały dłużej niż miesiąc. Brzmi to jak niezłe zaburzenia odżywiania i tak pewnie w jakimś stopniu jest. Pora na rachunek sumienia i poprawę, póki jeszcze jest na to czas. Wjechały więc mądre książki, dzięki którym próbuję zrozumieć po części moje mechanizmy działania, po części to, co dzieje się z moim organizmem. Wyciągnęłam wnioski, ułożyłam plan i teraz wystarczy tylko działać. A kluczem do poprawy wszelkich zdrowotnych parametrów jest zwiększenie aktywności fizycznej. Dlatego motyw na ten miesiąc brzmi: więcej ruchu.

Wolniej, ale wytrwalej

Znam dokładnie rozkład mojej motywacji w ciągu miesiąca. Wiem też, że co prawda jestem w stanie wytrwać miesiąc ćwicząc intensywnie dzień w dzień, ale na pewno nie będzie to dobre dla mnie w aktualnej zdrowotnej sytuacji, więc tym razem podejście będzie nieco łagodniejsze. Dlatego dziś, kiedy po dość intensywnym dniu mam już w nogach 9 km, nie dokładam sobie tabatą czy innym HIIT-em, ale wracam po długiej przerwie do jogi, która przecież też jest fajną formą ruchu i działa świetnie nie tylko na ciało, ale też na umysł. A zachowanie harmonii w tym aspekcie jest kluczowe. Muszę znaleźć taką aktywność, która w danej chwili sprawia mi radość. Ale podchodzę do tego z rozsądkiem. Ciągnie mnie do biegania i oczywiście nie byłabym sobą, gdybym w ramach motywacji nie zapisała się na bieg pod koniec września, ale daję sobie tydzień na rozruch, zanim zacznę biegać. Najpierw trzeba się odrobinę wzmocnić. No i zawsze zostają jeszcze „treningi” w warzywniku i ogrodzie, a tych we wrześniu raczej mi nie zabraknie.

Wstyd i motywacja

Wiem, że po drodze nie braknie wyzwań, bo wrzesień sam w sobie jest wyzwaniem (if you know what I mean), ale przecież już kiedyś to potrafiłam. Już raz dałam radę – zaczęłam i wytrwałam (lata!), więc wiem, że chodzi tu przede wszystkim o konsekwencję. W ostateczności są przecież nawet 10-minutowe treningi – te 10 minut znajdę w ciągu dnia, choćby nie wiem co. W teorii to wszystko jest bardzo proste. Motywację mam chyba najmocniejszą, bo nawet ten wnerw, że nie mieszczę się w większość ubrań nie zadziałał tak jak zazwyczaj, ale kiedy w grę zaczyna wchodzić zdrowie, wszelkie wymówki odchodzą na bok. No i skoro zadeklarowałam to publicznie, to wstyd byłoby się z tego nie wywiązać.

Oczekiwania wobec jesieni

Zaczęła się meteorologiczna jesień. Wyjątkowa pora roku. Dlaczego wyjątkowa? Bo spójrzcie – zawsze z utęsknieniem czekamy na wiosnę i z niecierpliwością wypatrujemy jej pierwszych oznak, od lata oczekujemy, że będzie gorące i słoneczne, od zimy, że będzie śnieżna, tylko wobec jesieni nie mamy żadnych oczekiwań. Zazwyczaj wręcz spodziewamy się pluchy, szarugi i mgieł, a każdy dzień ze słońcem witamy jak miłe zaskoczenie. A może ta jesień będzie początkiem głębokiej zmiany, czasem na poukładanie zupełnie nowego porządku, na wprowadzenie małych, codziennych rewolucji? Każda zmiana zaczyna się od ruchu. Niech więc tego ruchu rzeczywiście będzie więcej. Tego sobie i Wam życzę.