Zakończenia serii mają w sobie coś magicznego. A jeśli mówimy o serii, której akcja toczy się w tak niezwykłym miejscu jak Łysa Góra, poziom magicznego pierwiastka przekracza wszelkie limity.

Podeszłam do tej książki z pewnym dystansem, nauczona doświadczeniem, że debiuty bywają... no cóż... różne. Ale akurat w przypadku tej powieści czekało mnie miłe zaskoczenie. Jako fanka slavic booków czuję się usatysfakcjonowana.

Życie zgodnie z naturalnym rytmem pór roku to coś, co praktykuję od pewnego czasu i co bardzo wszystkim polecam. A gdyby tak dodać naszej codzienności odrobinę magii? Takie naturalnej... Ta książka jest kopalnią inspiracji do tego, by żyć bardziej magicznie. Nawet jeśli zupełnie nie wierzycie w czary i wiedźmy.

Bardzo nie lubię, kiedy moje oczekiwania wobec kolejnego tomu ulubionej serii rozmijają się z rzeczywistością. W przypadku drugiej części sagi "Gołoborze" tak się niestety stało. Ale myślę, że to nie tylko kwestia oczekiwań. Tej książce zdecydowanie brakuje tego klimatu, który wciągał bez reszty w pierwszej części.

Chyba nie będzie przesadą, jeśli napiszę, że "Stara Słaboniowa i spiekładuchy" jest najlepszą powieścią z motywami słowiańskimi, jaką do tej pory czytałam. Ma wszystko to, co dobra książka mieć powinna - wyrazistą, a zarazem tajemniczą główną bohaterkę i niesamowity klimat, który wciąga od pierwszych zdań.

Zapewniały powodzenie w miłości, potrafiły leczyć, ale też sprowadzać choroby, chroniły, wspierały i odstraszały złe moce - rośliny czarowne. To im kolejne przepięknie wydane opracowanie poświęciła Joanna Laprus, autorka ubiegłorocznego bestselleru "Słowiańskie boginie ziół". Dla wielbicieli roślinnego świata i słowiańskich motywów to pozycja obowiązkowa.

Czasami jak się bardzo na coś czeka, to wraz z upływem czasu rosną też nasze wymagania. To była najbardziej wyczekiwana przeze mnie książkowa premiera w tym roku. I ja wiem, że to powieść rozrywkowa, ale jak na mój gust za dużo tu było tej rozrywki, a za mało fabuły...