Wiosna to bez dwóch zdań moja ulubiona pora roku. Kwitnące drzewa, mocne słońce, malujące piegi na twarzy, ptasie koncerty tuż po zmroku i na chwilę przed wschodem słońca. Wiosną wszystko przychodzi jakoś łatwiej. Nawet poranne wstawanie. Wiosną tak łatwo być szczęśliwym.

W każdej sytuacji są jakieś pozytywy, trzeba tylko umieć je wyłuskać. I w trudnych czasach narodowej kwarantanny to na nich należy się skupić, jeśli chcemy zachować zdrowie psychiczne. Zamiast słuchać raportów o kolejnej liczbie zakażonych wyjdźmy na spacer, na balkon, albo chociaż otwórzmy okno. W powietrzu czuć już wiosnę, forsycje lada dzień rozkwitną, pojawiły się też pierwsze motyle. Świat mocno zwolnił, ale wiosna przyszła zgodnie z planem.

Ogólnopolskie media toczą walkę z hejtem, ale na tych regionalnych ma się on całkiem dobrze. Nie mogę pojąć jak ludziom nie szkoda czasu na pisanie bredni i czepianie się dosłownie o wszystko. Okazuje się, że nawet realizacja długo oczekiwanych inwestycji spotyka się z ogromną falą krytyki ze strony "lokalsów".

Porównywanie się z innymi zazwyczaj nie prowadzi do niczego dobrego. Jest jednak jeden wyjątek. Kiedy czujemy się nieszczęśliwi, albo wszystko nagle stało się nudne i nijakie, zastanówmy się na chwilę nad tym, na jakim etapie życia jesteśmy, jak wiele posiadamy, zwłaszcza jeśli chodzi o rzeczy niematerialne. Z pewnością wiele osób chciałoby się znaleźć na naszym miejscu. Doceniajmy drobne codzienne przyjemności, miłe gesty, chwile tylko dla siebie. To właśnie w nich kryje się szczęście.

Jeszcze kilkanaście lat temu ludzi, których znaliśmy dzieliliśmy na przyjaciół i kolegów/koleżanki. W dobie social mediów coraz częściej mówimy o "znajomych". Jak to jest z tymi znajomymi? Czy rzeczywiście znamy wszystkich naszych "znajomych" z Facebooka? Czy brak kontaktu przez dłuższy czas zawsze oznacza koniec znajomości? Niech Was nie zwiedzie tytuł - nie oglądałam filmu "(Nie)znajomi" i nie o nim będzie ten wpis.