Nie masz czasem wrażenia, że światem zawładnęła bylejakość? Wszystkiego ma być dużo, szybko, ale już niekoniecznie liczy się, na jakim to będzie poziomie. Tymczasem ja już dawno przekonałam się, że czasem mniej, znaczy lepiej.

Marzec pokazuje mi dobitnie, że plany to jedno, a rzeczywistość rządzi się swoimi prawami. Kiedy dodać do tego setki wymówek i pogłębiające się poczucie winy z powodu niezrealizowanych zamierzeń i pomnożyć to przez wiosenne przesilenie, otrzymamy iście piorunującą mieszankę.

Mam wrażenie, że to było tak niedawno - dopiero co odbierałam dowód osobisty, pierwszy raz siadałam za kierownicą, bawiłam się na osiemnastkowych imprezach. Tymczasem moja pełnoletność właśnie zyskała 18 lat doświadczenia i choć były to doświadczenia rozmaite, to za nic w świecie nie wróciłabym się do czasów sprzed 18 lat.

Odpuszczanie to nie lada sztuka. Bo skąd wiedzieć, kiedy odpuścić? Może akurat jesteś o krok przed osiągnięciem celu? A może właśnie potrzebujesz odpuścić, żeby nabrać dystansu i spojrzeć na wszystko z innej perspektywy? A gdzie w tym wszystkim miejsce na kreatywność?

Jakoś wyjątkowo trudno wraca mi się do pisania, bo wszelkie przerwy w tej ukochanej czynności mocno wybijają mnie z rytmu. Ale wszystko jest po coś. Czasem dobrze się zatrzymać i tak po prostu dać sobie czas. Nie wymagać, nie oczekiwać, nie gonić, a zamiast tego w swoim tempie wracać na właściwe tory.

Mamy wiosnę, mamy zniesienie obostrzeń, wreszcie możemy pożegnać znienawidzone maseczki. Ale mamy też ogromną niepewność i czający się gdzieś z tyłu głowy strach, bo trudno przewidzieć, co przyniosą kolejne tygodnie. Tylko przyroda od tysięcy lat trwa nieprzerwanie w swoim cyklu...

Pod koniec stycznia, zwłaszcza takiego deszczowego i wietrznego, tęsknota za wiosennym ciepełkiem staje się jeszcze bardziej obezwładniająca. I możesz sobie tłumaczyć, że trzeba żyć teraźniejszością, że przecież nie masz powodów do narzekań, ale w środku aż Cię skręca na myśl, że to dopiero środek zimy...