Lubię kryminalne serie, a już wszelkie trylogie w szczególności. Jednak obiecałam sobie jakiś czas temu, że życie jest zbyt krótkie na czytanie słabych książęk, więc jeśli pierwszy tom mnie nie wciągnie, to po kolejne nie zamierzam sięgać. I tak pierwszy tom serii "Kolory zła" wciągnął mnie od pierwszych stron, ale drugi odłożyłam po kilkudziesięciu stronach...

Nie wiem czy jest jeszcze w Polsce ktoś, kto nie zna "Psich sucharków". Te humorystyczne obrazki robią w internecie prawdziwą furorę. A autorka sucharków robi wspaniałą robotę, bo oprócz dostarczania solidnej dawki rozrywki, edukuje psich właścicieli w zakresie zapewniania dobrostanu swoim czworonożnym towarzyszom.

Zupełnie przypadkiem wybrałam wprost idealną książkę na zakończenie roku, naprawdę nie wyobrażam sobie lepszej. W miesiacu, kiedy robię podsumowanie roku lektura "Książki o przyjaźni" niejako zmusiła mnie do przyjrzenia się moim przyjacielskim relacjom. I konfrontując moją rzeczywistość z tą fikcyjną, mam po przeczytaniu tej książki całkiem dużo zaskakujących wniosków.

Gdybym miała oceniać książkę tylko po okładce, ta już na wstępie dostałaby 10/10. Ale czy treść idzie w parze z piękną okładką? Z doświadczenia wiem, że raczej rzadko. A jak jest w tym przypadku?

Najnowsza książka Magdaleny Kostyszyn, niczym dobry kryminał, wciąga właściwie już od pierwszych stron. Jednak po skończonej lekturze pozostaje pewien niedosyt i wrażenie, że oprócz "też tak mam", na myśl przychodzi jeszcze "gdzieś to już czytałam".

Uwielbiam książki z przepisami. Uwielbiam spędzać czas w kuchni, gotując dla moich najbliższych. Od pewnego czasu zwracam uwagę na to, by na naszych talerzach lądowały głównie sezonowe produkty, a przy tym nie boję się przeprowadzać kulinarnych ekspetymentów i poznawać nowych smaków. No i bardzo lubię książki Agnieszki Maciąg. Czy ta też trafiła w mój gust?